سامانه پیام رسانسامانه ارسال پیامک متنی و پیام صوتی تبلیغاتی و انبوه پیام‌رسان:

برخی از امکانات سامانه اس ام اس پیام رسان:
- بدون هزينه اوليه؛ تنها هزينه پيامک ها را پرداخت می نمائيد!
- برگشت اعتبار پيامک های ارسال نشده
- اختصاص شماره رايگان جهت ارسال
- دريافت رايگان پيامک
- ارسال بر اساس پيش شماره تلفن همراه و کد پستی، سن و جنسيت، استان، شهر و منطقه و دکل مخابراتی و ...
- نظر سنجی پيامکی، مسابقات پيامکی، خدمات برنامه نويسان، ارسال دوره ايی و ده ها امکانات رايگان ديگر
- پشتیبانی 24 ساعته
به همراه امکان ويژه ارسال پيام صوتی به تمامی شماره های همراه و ثابت سراسر کشور

عضویت

اگر از طرفداران جدی و سرسخت خانواده‌ی آدامز هستید، احتمالا از تماشای این سریال تولیدی «نتفلیکس» اندکی خشمگین می‌شوید. بازسازی برتون از این مجموعه‌ی کمدی دهه‌ی ۶۰ میلادی (که در دهه‌ی ۹۰ میلادی هم به فیلم تبدیل شده بود) از آنچه طرفداران می‌شناسند و در یاد دارند، فاصله گرفته است و چندان وفادارانه نیست. بسیاری از عناصر آشنای مجموعه کنار گذاشته شده‌اند و این «جسد» رنگ‌وبوی متفاوتی دارد. سریال حول محور ونزدی می‌چرخد و باقی اعضای خانواده در این هشت اپیزود، حضوری افتخاری و کم‌رنگ دارند. آن‌ها فرصت خودنمایی چندانی نداشته‌اند اما «کاترین زتا جونز» در نقش مادر خانواده، «مورتیشا آدامز» توجه شما را جلب خواهد کرد.

هر چند وقت یک‌بار، در دنیای سینما فیلمی از راه می‌رسد که با جسارت و بی‌پروایی همه‌ی توقعات و انتظارات قبلی و واقعیت‌های موجود را زیر پا می‌گذارد که نتیجه‌ی آن به وجود آمدن لحظه‌ای در ذات و هویت فرهنگی و تغییر روحیه و طرز تفکر یک دوره است که ابعادی اسطوره‌ای به خود می‌گیرد. چه جورج لوکاس باشد که با «جنگ ستارگان» اپرایی فضایی را دوباره از نو ساخت، چه استیون اسپیلبرگ که قلب مخاطبان سراسر جهان را با «ئی. تی. موجود فرازمینی» به دست آورد و یا کوئنتین تارانتینو که با «داستان عامه‌پسند» خون تازه‌ای را به ژانر هیجان‌انگیز و همواره محبوب جنایی تزریق کرد. تنها تعداد معدودی از فیلم‌ها می‌توانند ادعای عضویت در چنین باشگاه سطح بالایی را داشته باشند.

مسلما این انیمیشن‌ها و داستان‌ها نمی‌توانند درمان دقیقی برای ترومای نسلی و دیگر آسیب‌ها ارائه کنند، اما این واقعیت که چنین داستان‌هایی امروزه در دنیای انیمیشن بیان می‌شوند، نشان دهنده‌ی نوعی آگاهی فرهنگی است. در این مطلب چهار انیمیشن «موآنا»، «یخ‌زده»، «کوکو» و «افسون» را به عنوان بهترین نمونه‌های آثار دیزنی که به موضوع ترومای نسلی پرداخته‌اند، بررسی کردیم.

چندی پیش برای ارج نهادن به مشارکت فیلمسازان زن در همه ژانرها و سبک‌های سینمایی، بخش فرهنگ و هنر سرویس جهانی بی‌بی‌سی با نظرسنجی از اهالی صنعت، بهترین فیلم‌های کارگردانی شده توسط زنان را برگزید. بی‌بی‌سی کالچر از ۳۶۸ کارشناس فیلم از ۸۴ کشور جهان نظرسنجی کرد تا این فهرست را تهیه کند. نهایتا فیلم‌ها براساس نتایج این رسانه، حاصل از بررسی نظرات اهالی صنعت رتبه‌بندی شدند. این رتبه‌بندی ارتباطی با امتیازهای وبسایت IMDb یا متاکریتیک ندارد اما با این وجود برای درک بهتر جایگاه هر یک از این آثار به این دو امتیاز هم اشاره کرده‌ایم.

«ژان دیلمان، شماره ۲۳ که‌دو کومرس، ۱۰۸۰ بروکسل» در حالی به عنوان برترین فیلم تاریخ سینما از دید منتقدان انتخاب شد که دهه‌ها بود هیچ فیلمی به لحاظ تعداد آرا نمی‌توانست به گرد پای «همشهری کین» و «سرگیجه» برسد. انگار آن دو فیلم در لیگ دیگری مسابقه می‌دادند و بقیه‌ی فیلم‌ها باید برای جایگاه سوم تلاش می‌کردند. تازه این جایگاه سوم هم همواره در رقابتی نزدیک به فیلم «داستان توکیو» می‌رسید. حالا جایگاه آن سه فیلم دست نخورده باقی مانده و دوباره پشت سر هم قرار گرفته‌اند و فقط شانتال آکرمن و شاهکارش بازی را به هم زده است.

از همان ابتدا منطقی به نظر می‌رسید که جاش برولین بخواهد وارد حوزه‌ی بازیگری شود، چرا که پدرش «جیمز برولین» یک بازیگر سرشناس به‌حساب می‌آمد و دو جایزه‌ی «گلدن گلوب» در کارنامه داشت. با وجود این، برولین آن‌طور که باید، تحت‌تأثیر حرفه‌ی پدر قرار نداشت. او در مزرعه‌ای در مرکز کالیفرنیا بزرگ شد و در دوران نوجوانی، دوستان تازه‌ای پیدا کرد که متأسفانه باعث انحراف وی شدند. آن‌ها خود را «گربه‌های تندرو» می‌نامیدند و گروهی از اسکیت‌بازها بودند که اغلب به دردسر می‌افتادند و مواد مخدر مصرف می‌کردند. او در گفتگو با «گاردین» در این رابطه می‌گوید: «ما در شهر سانتا باربارا بودیم، دهه‌ی ۸۰ میلادی بود، دوران پانک راک. شما یا فرزندِ والدین ثروتمندِ سهل‌انگار بودید یا فرزند والدین فقیرِ سهل‌انگار. در کل، همه‌ی ما به یک‌شکل بزرگ شدیم و من چیزی مشابه آن دوران را تاکنون ندیده‌ام.» دوستی نوجوانان ثروتمند و فقیرِ محل، رویداد مثبتی به شمار می‌رفت اما همه‌ی آن‌ها یک دشمن مشترک داشتند: مواد مخدر. برولین در این رابطه می‌گوید: «هروئین را امتحان کردم. البته هرگز درگیر آن نشدم و باعث مرگ من هم نشد که اتفاق خوبی است. من ۱۹ دوست داشتم که [به خاطر مصرف مواد] جان خود را از دست دادند. اکثر آدم‌هایی که با آن‌ها بزرگ شدم، حالا مرده‌اند.»

«۱۱ نوامبر ۱۹۴۲» خبری دراماتیک از لندن به آمریکا مخابره شد. اپراتورهای رادیو گزارشاتی مبنی بر هجوم تانک‌های آمریکایی به یکی از بنادر مهم «مراکشِ فرانسه» (دورانی که مراکش در استعمار فرانسه قرار داشت و توسط دولت «ویشی» اداره می‌شد) را دریافت کرده بودند. از آنجایی‌ که فرانسه پیمان آتش‌بس را امضا کرده بود، نازی‌ها هم در شهر حضور داشتند اما هنگامی‌ که نیروهای ژنرال «جرج پتن» به آنجا رسید، اکثر آن‌ها شهر را تخلیه کرده بودند: دو شب زودتر، ژنرال آلمانی که مسئولیت این منطقه را برعهده داشت و ۱۲ افسر تحت هدایت وی، حین خروج از هتل، توسط جنبش مقاومت به گلوله بسته شده‌ بودند و در پی این اتفاق، تعدادی از سربازان فرار کردند. با ورود آمریکایی‌ها، مبارزات شدت گرفت. تانک‌ها شهر را در تصرف داشتند، چتربازها فرودگاه را به تسخیر خود درآوردند و هواپیماهای جنگی ایالات ‌متحده، یک کشتی جنگی فرانسوی را در بندرگاه بمباران کردند. این عملیات هیجان‌انگیز همان‌طور که خود جرج پتن می‌گوید، از آن اقدامات نظامی بود که «در هالیوود میلیون‌ها دلار می‌ارزد.»

در این اثر، «راما رائو جونیور» و «رام چاران» نقش دو انقلابی به نام‌های «کومارام بیم» و «راما راجو» را برعهده دارند که علیه حکومت «راج بریتانیا» قیام می‌کنند. فیلم با اینکه پیرامون شخصیت‌های تاریخی واقعی اتفاق می‌افتد اما قصه‌اش تا حد زیادی ساختگی است و برگ برنده‌ی آن را باید سکانس‌های اکشن اغراق‌آمیز و بخش‌های موزیکال دیوانه‌واری بدانیم که مخاطب را غافلگیر می‌کنند. آرآرآر حالا پرفروش‌ترین فیلم هندی تاریخ است، به اعتقاد برخی، شانس نامزدی اسکار را هم دارد و اگر سخت‌گیر نباشید، اثر سرگرم‌کننده‌ای به حساب می‌آید اما بی‌گمان برای هر سلیقه‌ای مناسب نیست.